Een Maanlandschap


naakt op een maanlandschap met Mark de Roo

[for english, mine isn't that good, sorry, but google translate gives a translation wich will make it understandable]

Het maanlandschap!
Wat we hier zien is een grote vlakte paralel verlicht.
Om dit te bereiken heb ik weer eens de grenzen van mijn krachtige flitsers opgezocht!
Doordat er geen daglicht in deze opname zit wordt de lucht automatisch zwart.
Slechts het flitslicht heeft een aandeel in deze opname!
Dit beeld bevat weinig photoshop.

Collega's vragen me wel eens, waarom sjouw jij je suf met die zware generatoren?
Waarvoor in gods naam heb je zoveel power voor nodig?
Ze melden er dan bij, dat ze zelf alles doen met een kleiner Elinchrome kitje ala 400 watt seconden.

Vaak komt de opmerking er nog bij dat ze het zo erg vinden voor de ogen van m'n modellen.
Zichzelf niet realiserend dat ze vaak beelden zien die WEL een kortere scherptediepte bevatten.
Diafragma F16 valt daardoor WEL af...
"Sta je dan mooi voor paal" zou m'n grote vriend Sheldon van the big bang theorie roepen...

Mijn antwoord is vaak, ik sjouw me suf, omdat ik niet van springerige foto's houd.
Beelden waarbij het licht vrij plaatselijk is beperkt tot het model, en een beetje erom heen.
Wanneer ik ga fotograferen in een bos, dan zet ik niet het model alleen in het licht.
Maar het liefste het gehele bos perceel.
Daarvoor heb ik power nodig! Op die manier schep ik echt een andere wereld.
Dan heb ik ook de wens, ik wil m'n beeld ter plekke zoveel richting eind resultaat schieten.
Kortom. hoe graag ik het ook lichtgewicht zou willen, dat ga ik niet redden met een 400ws kitje.


kunstlicht op locatie breed toegepast naakt model in het bos
flitslicht op locatie breed toegepast flitslicht opname

Maar eigenlijk is dit bovenstaand nog redelijk klein vergeleken met hetgeen wat we later gingen proberen!
Namelijk het inflitsen van grote objecten.
Nadat we de grenzen zijn gaan opzoeken van de flitsers, door bijvoorbeeld de Erasmusbrug, de Eifeltoren, en een deel van Neeltje Jans te hebben ingeflitst. Vond ik het tijd worden om het weer dichter bij de oorsprong van wat ik normaliter doe te gaan zoeken.
Namelijk, het fotograferen met modellen.

Ik wilde graag een beeld maken waarin het groots flitsen van de afgelopen tijd een centrale rol zou gaan spelen.
Dus zo gezegd, zo gedaan! Het leek me een tof plan om eens een strand te gaan verlichten!
Ik verwachte hierbij een andere wereld te gaan zien. Gewoonweg omdat we een dergelijke omgeving nooit zo zien.
Zelfs niet in films.

Ik zou mezelf niet zijn wanneer ik dit niet eerst een keer zou gaan uit testen zonder een model mee te nemen.
Daarom ben ik samen met een collega en stagiare naar zeeland gereden om te kijken of hetgeen wat ik voor ogen had ook goed zou werken in de praktijk.
Ik wilde de speelruimte eerst goed onderzoeken die ik had, voordat ik een daadwerkelijk beeld zou gaan maken.
Tot mijn verbazing ontstond er op beeld een wereld die ik niet herkende.
Een beeld waar ik even aan moest wennen. En uit de test bleek dat de speelruimte aanzienlijk was.
Het voetbalveld bij avond is de meest dichte benadering van hetgeen wat ik zag.
Maar dan op een strand.

Met het geschoten materiaal had ik meteen een voorbeeld om te laten aan een model.
Al snel vond ik iemand die interesse had in de nog steeds experimentele opname.
Wederom was dit weer iemand met wie ik eerder heb gewerkt, en waarbij ik wist wat ik eraan heb.
Dit vind ik uiterst belangrijk!

Dus... weer terug naar zeeland!
Omdat ik zeker wist dat het licht zou werken, hoefde ik me nu alleen nog zorgen te maken om een goede kadering brandpunt en standpunt en pose.
Maar, zoals zo vaak, niets was minder waar. Onverwachte dingen gebeuren tenslotte altijd onverwacht

Het testshot was genomen met de stagiare, die vernikkelend van de kou poseerde, en een grijze jas aan had in de testfoto.
Het model voor de werkelijke foto, die had een stuk minder aan... uhum. (vond ze mooi)
Doordat haar huid wit is, want tja, wat wil je na de winter, ging het model vrijwel meteen clippen in de foto.
Hierdoor had ik zelfs power teveel.
En moest ik de huid als ijkpunt gaan gebruiken om m'n belichten op af te stellen.
Dit maal, had het model door haar witte tint alle touwtjes in handen.
En had het model haar weerslag op de verlichting van de totale omgeving.

Hierdoor ontstond er een andere balans in de opname tov het testshot.
In de testfoto was de omgeving feller.
Nu, in de uiteindelijke foto, is de omgeving donker.

Waar deze foto me heen brengt, dat weet ik nog niet, of het een vervolg krijgt, dat zeker.
Resume ben ik 2 trips Zeeland rijker, en heb weer een hoop kennis vergaard.
Maar hoe en wat voor de toekomst, ik heb nog geen idee.

Terug naar de hoofdpagina